SPIRITUALITEIT, EEN WEG NAAR NIETS?


Januari 2020

 

Ik ben een zoeker geweest, zoals zoveel mensen, zoals jij. Zo ben je hier dan ook terecht gekomen. De site (www.spiritualiteit-in-alle-eenvoud.be) is gewoon gegroeid met mijn eigen ontwikkeling en ik heb er geen pretenties mee. Gewoon delen, ik probeer niets of niemand te overtuigen van mijn gelijk, want dat heb ik niet. Eigenlijk weet ik niet of het allemaal wel zo in elkaar zit.

Na jaren hard werken in de sociale sector en maatschappelijke engagementen kwam de ziekte CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom) in het jaar 2000 in mijn leven en dat was een totale ommekeer. Ik werd zwaar geconfronteerd met mijn beperkingen, maar ik had ook nog veel mogelijkheden omdat ik een mildere vorm van CVS heb. Mijn ego werd echter ook zwaar aangepakt en er was veel verdriet. Zeer positief blijkt nu achteraf, het moment zelf was het niet zo fraai. Ik was altijd al een spirituele zoeker, maar de ruimte die op termijn vrijkwam in mijn hoofd en hart zorgden dat die spirituele zoektocht in een stroomversnelling kwam. Veel gestudeerd, veel boeken gelezen en ook de spirituele wereld verkend met zijn diverse vormen: boeddhisme, reiki, sjamanisme, siberisch sjamanisme, engelenwerk, natives, emotioneel lichaamswerk,…

Maar nergens vond ik de rust die ik zocht.
Voor mij waren spirituele vragen in die tijd: wie ben ik als mens; in hoeverre bepaalt mijn ego nog mijn denken en handelen; kan ik alles en iedereen vergeven om wat gebeurd is en nog gebeurt; in hoeverre oordeel ik nog over mezelf, de ander en het geheel; vind ik belangrijk wat ik doe of hoe ik het doe; voel ik onvoorwaardelijke liefde voor mezelf, de ander en het geheel.

Na acht jaar vechten tegen CVS door te blijven werken in de sociale sector was het op in 2008: burn-out en thuis in ziekteverlof zonder perspectief op genezing. Een tweede zware klap voor mijn ego en terug veel verdriet. En achteraf gezien terug heel positief.
Vanaf dan heb ik geen spirituele cursussen en opleidingen meer gevolgd, gewoon vanuit het besef dat ik er toch alleen voor stond, niet alleen in mijn leven maar ook op spiritueel vlak. En ook dat bleek een zegen. Ik kon het alleen maar in mezelf vinden, helemaal alleen.

En er kwam een spirituele verdieping in mijn leven en deze website kwam tot stand. Teksten werden geschreven in 2009 en 2010: CVS en spiritualiteit en CVS als inwijdingsritueel. Fotografie werd mijn hobby en ik combineerde het spirituele met foto’s in filmpjes waarvan 50 jaar wijsheid nog op de site staat. Het was belangrijk om de inzichten voor mezelf rond te krijgen en dan is er ook het plezier om te delen.
Spiritueel groeide ik verder naar binnen en leerde in 2011 ‘Zen’ kennen.
Het was het einde van een zoektocht want er is niets om te zoeken, er is niets te vinden, er is zelfs geen zoeker. Daar gaat het filmpje de weg naar niets over. Maar dit waren echter moeilijke uitgangspunten en in 2012 leerde ik ‘non-dualiteit’ kennen, leerde ik wie we in essentie zijn (Bewustzijn) en ook dat onze wereld een illusie is.
Een eerste (nu blijkt ook een laatste) poging om dit uit te drukken was het filmpje zuivere stilte, gemaakt in 2012.
(De filmpjes zijn in MP4 formaat en starten iets trager op)

2013 was dan een jaar van verdere spirituele verdieping en op het einde van dat jaar een derde klap voor mijn ego: het einde van een relatie waarvan ik dacht dat die toekomst had en terug alleen thuis, ditmaal zonder dat er nog volwassen kinderen in huis waren. Opnieuw veel verdriet. Achteraf gezien terug hetzelfde, een heel positieve periode, hoe moeilijk die soms ook was. De tekst de essentie van spiritualiteit werd geschreven en bijgewerkt in 2015, 2016 en 2017.

En dat is het geworden op deze site, gewoon omdat ik alles geschreven had wat ik te schrijven had, gezegd wat ik te zeggen had.
Ook gewoon omdat het in mijn leven veel stiller geworden is, het allemaal minder en minder, kleiner en kleiner geworden is. Ik ben meer naar binnen gegaan, stilte binnen en buiten mijn leven werd belangrijker en waarden als ‘niets-doen’, ‘niet-weten’ en ‘het niets’ namen de bovenhand.
De natuurfilosofie van het taoďsme was daarin heel inspirerend. (Niets doen betekent niet letterlijk niets doen, maar wel het leven nemen zoals het komt en niet zelf ingrijpen om te veranderen).

Waarom heb ik telkens geschreven dat het een vruchtbare periode was nadat mijn ego een deuk gekregen heeft en er ook zoveel verdriet was? Omdat (spiritueel) groeien alleen maar kan als het ego verder en verder afgebroken wordt, het ego kleiner en kleiner wordt, er van het ‘zelf’ niet veel overblijft.
Wat komt dan in de plaats? Universele liefde.

Ik werd (en ben) eigenlijk minder spiritueel geworden, ben eigenlijk ook minder en minder geďnteresseerd in allerlei religies, de vele vormen van het spirituele wereldje en de new-age beweging, de opleidingen, de cursussen en de voordrachten.
En maar praten en praten…
En maar zoeken en zoeken zonder te (willen) vinden.
En maar alles met het verstand en het denken blijven benaderen.

Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Ik ben verder gegaan.
Dat is niet beter of slechter, het is gewoon anders.
Zoals in het begin vermeld: zoveel blijft hangen in de uiterlijke vormen, zo vaak blijven mensen hangen in die vormen of aan boeken en stromingen, voordrachten en opleidingen. Ze blijven enkel maar naar buiten gaan, naar anderen en lopen mee met de kudde. Bang om alleen te zijn, om er alleen voor te staan. En dat mag, zeker als ze zich er goed mee voelen. Ieder zijn weg.

Ik heb meer en meer rust gevonden, ik ben meer en meer mens geworden, beter gezegd: ik heb mijn essentie ontdekt.
Die waarheid heb ik in mezelf gevonden en daar zijn geen spirituele vormen meer, geen spirituele woorden meer, dat overstijgt het verstand.
Een waarheid die mij vertelt wie ik in essentie ben, hoe te leven en hoe de wereld in elkaar zit. Ook al weet ik niet of het allemaal wel zo is. Maar het voelt wel aan dat het zo zou kunnen zijn.
Er is enkel nog stilte, rust, liefde, vrede, niet-weten, kleinheid, minder en minder, schoonheid, zwijgen en ‘het niets’.
Dat is wat we in essentie zijn: Bewustzijn. Dat is thuiskomen.

Mijn weg was niet goed of slecht, net zoals geen enkele weg bij iemand verkeerd is. Het is altijd juist wat er gebeurt, er is niets verkeerd in ons leven.
Ik had het allemaal nodig om te komen waar ik nu ben.
Ook, en eigenlijk dankzij CVS. Raar om te zeggen, maar eigenlijk mag ik dankbaar zijn dat CVS in mijn leven gekomen is.
(Zoals Wim Kayzer het formuleerde: Dit is wat je heel misschien geluk kunt noemen: dat je het bestaan zou moeten vervloeken, maar niet verder komt dan het te prijzen).
Het is wel een zware weg geweest, en dat is het nog. Beperkingen hebben door ziekte (ook al valt dit soms mee) en het ego dat afgebroken wordt (dat ik laat afbreken door het leven zelf maar ook door het vuur in mezelf), het is niet altijd leuk om te beleven.
Ook zijn er veel dagen dat ik die inwendige rust niet vind, dat ik eruit gebonjourd word, dat het vuur in mij weer te fel brandt, dat het moeilijk is om in die stilte en liefde te blijven vertoeven. Ik ben ook maar een mens, ik ben niet verlicht en zal dat ook nooit zijn. Het is een levenslang proces.
Ik kan er moeilijk permanent blijven, het is altijd een heen en terug gaan.
Het blijft zoeken naar een evenwicht, een harmonie.

Doordat ik VERDER gegaan ben kwam ik op een punt waarbij alles mag verbrand worden: alle boeken, alle leermeesters, alle goeroes, alle religies, alle profeten, alle grote denkers, alles wat ze ons in het verleden wijsgemaakt hebben, alle spiritualiteit.
En wat blijft er dan over en neem ik mee? HET VUUR.
Om verder alles plat te branden wat nog overblijft aan rommel in mijn leven.
‘VERDER IS ER NIETS’
                                          Alleen LIEFDE
                                                                       Het vuur van de liefde.

 

“Kom mee! Laten we gaan zwerven in het land van niemendal, en laten we alle discussies op een hoop gooien, want die zijn immers eindeloos. Dan gaan we samen proberen niets te doen, in rust en stilte, in vrede en zuiverheid, in harmonie en vrijheid. Reeds heb ik geen bepaalde bedoeling meer en geen reisdoel; ik weet niet waarheen dit pad voert en ik weet niet wat ik ga bereiken. Ik kom en ga en weet niet waar ik zal stoppen. Ik ben er al geweest en ook weer teruggekomen, zonder me rekenschap te geven waar het allemaal ophoudt. Ik zwerf hier en daar in een eindeloze ruimte. Het besef van grootsheid vervuld mijn gemoed want het is onmogelijk te weten waar het eindigt. Datgene wat ons tot dingen maakt is inherent aan alle dingen, terwijl alle dingen onderling van elkaar gescheiden zijn.
(Zhuang Zi)”




Terug naar Spiritualiteit in Alle Eenvoud